334 از اول امروز حریفان خرابا

334 از اول امروز حریفان خرابات مهمان توند ای شه و سلطان خرابات امروز چه روزست بگو روز سعادت این قبله دل کیست بگو جان خرابات هرگز دل عشاق به فرمان کسی نیست کو مست خرابست به فرمان خرابات صد زهره ز اسرار به آواز درآمد کز ابر برآ ای مه تابان خرابات ما از لب و دندان اجل هیچ نترسیم چون زنده شدیم از بت خندان خرابات بر گاو نهد رخت و به عشق آید جان مست کاین رخت گرو کن بر دربان خرابات هر جان که به شمس الحق تبریز دهد دل او کافر خویش است و مسلمان خرابات 335 همه خوف آدمی را از درونست ولیکن هوش او دایم برونست برون را می نوازد همچو یوسف درون گرگی ست کو در قصد خونست بدرد زهره او گر نبیند درون را کو به زشتی شکل چونست بدان زشتی به یک حمله بمیرد ولیکن آدمی او را زبونست الف گشت ست نون می بایدش ساخت که تا گردد الف چیزی که نونست اگر نه خود عنایات خداوند بدیدستی چه امکان سکون ست نه عالم بد نه آدم بد نه روحی که صافی و لطیف و آبگون ست که او را بود حکم و پادشاهی نپنداری که این کار از کنونست نمی گویم که در تقدیر شه بود حقیقت بود و صد چندین فزونست خداوندی شمس الدین تبریز ورای هفت چرخ نیلگونست به زیر ران او تقدیر رامست اگر چه نیک تندست و حرونست چو عقل کل بویی برد از وی شب و روز از هوس اندر جنونست که پیش همت او عقل دیده ست که همت های عالی جمله دونست کدامین سوی جویم خدمتش را که منزلگاه او بالای سونست هر آن مشکل که شیران حل نکردند بر او جمله بازی و فسونست نگفتم هیچ رمزی تا بدانی ز عین حال او این ها شجونست ایا تبریز خاک توست کحلم که در خاکت عجایب ها فنونست 336 بده یک جام ای پیر خرابات مگو فردا که فی التاخیر آفات به جای باده درده خون فرعون که آمد موسی جانم به میقات شراب ما ز خون خصم باشد که شیران را ز صیادیست لذات چه پرخونست پوز و پنجه شیر ز خون ما گرفتست این علامات نگیرم گور و نی هم خون انگور که من از نفی مستم نی ز اثبات چو بازم گرد صید زنده گردم نگردم همچو زاغان گرد اموات بیا ای زاغ و بازی شو به همت مصفا شو ز زاغی پیش مصفات بیفشان وصف های باز را هم مجردتر شو اندر خویش چون ذات نه خاکست این زمین طشتیست پرخون ز خون عاشقان و زخم شهمات خروسا چند گویی صبح آمد نماید صبح را خود نور مشکات 337 ببستی چشم یعنی وقت خوابست نه خوابست آن حریفان را جوانست تو می دانی که ما چندان نپاییم ولیکن چشم مستت را شتاب ست
زیبا...